لفظ فائونڊيشن

جي

WORD

♋ڙيون

ج. 17 جوين، ايڪسڪسڪس. نمبر 3

ڪاپي رائيٽ، 1913، HW PERCIVAL پاران.

IMAGINATION

(آخري مسئلي مان شامل ٿيو لفظ)

IN فڪر جا ذريعا ماخذ آھن جن مان تخليق ڇڪائڻ کپي. زياده زنده لاڙو ۽ زندگي ۾ زندگي گذارڻ جو فيصلو ٿيندو جنهن مان ذريعو تخليق ڪن ٿا. جن جي تصوير جيڪا فيڪٽريڪ چالو آهي، پر ڪير ڪجهه طاقت آهي سوچڻ لاء، ڪيترن ئي شڪلن جا ڪيترائي تصور هوندا، پر ان جي بدران زندگيء ۽ مڪمل فارم جي بدران، انهن کي ڀڃڪڙي، اڃا تائين پيدا ٿيندو. اهي دلچسپي هوندي ۽ انفرادي کي حوصلا ڏني ويندي، پر دنيا جي ڪابه استعمال نه هوندي. انسان کي اهو سمجهڻ گهرجي ته هو سوچڻ لاء هن کي مناسب شڪل فراهم ڪري سگهي ٿو جيڪو هن جي نفسياتي ۽ جسماني دنيا ۾ آڻي سگهي ٿو، هو سوچڻ، ذهني دنيا جي دائري ۾ سوچڻ گهرجي. جيڪڏهن هو سوچ فڪر ۾ داخل نه ٿو ڪري سگهي، اهو سوچڻ جو کيس پنهنجي قسمت جي نه هوندي- نه ذهني دنيا مان، ۽ هو ان کي پابندي ڪرڻ ۽ ڄاڻڻ ۽ ان سان جج ۽ معاملو ڪرڻ ۾ ناڪام ٿي سگهندو. جڏهن هو هن سوچ جي حقيقي داخلا داخل ڪري، هو پنهنجي سوچ ۽ نظريات کي ڳولي ڏيندو آهي، جنهن کي هن کي ڏيڻو آهي ۽ جو تخيل جي ذريعي دنيا ۾ آڻيندو. هو سوچڻ جي ڪوشش ڪري رهيو آهي ته هو سوچڻ جي ذريعي، هن پنهنجي ذھن کي روشني سان گڏ، پرهيزگار سوچ تي ڌيان ڏيڻ جي ذريعي، هن کي يقين ڏياريو وڃي، جيستائين اهو معلوم ٿئي ۽ اهو ڄاڻي ٿو. ايمان ۽ خواھشات تي سنڀالڻ شروع ڪرڻ ۽ سوچڻ جاري رکڻ ضروري آھي، تيستائين فڪر جو موضوع معلوم ٿيندو ۽ ڄاڻڻ گھرجي.

ايمان گمان يا خواهش يا امڪان تي يقين نه آهي. ايمان فڪر جي موضوع جي حقيقت ۾ آبادي جوڳي آهي، ۽ اهو اهو معلوم ٿيندو. ان کي ڳولڻ لاء اڻڄاتل ڪوششن جو ڪوبه تعداد؛ بهرحال ان جي نشاندهي جي نشاندهي نه هوندي، ايمان جي بدلي ۾، ايمان تبديل ڪندي، ڇو ته اهڙي عقيدي علم کان اچي ٿي، جيڪو علم هڪ ٻئي جي زندگي ۾ حاصل ڪئي آهي ۽ انسان لاء رهي ٿو ته دعوي ڪرڻ ۽ محفوظ ڪرڻ. جڏهن ڪو اهڙو عقيدو آهي ۽ عمل ڪرڻ چونڊيندو آهي، هن جي پسند جي قوت جو طاقت وڌائيندو آهي؛ هو پنهنجي ذهن کي سوچي ٿو ۽ هن جي سوچ کي شروع ڪري ٿو. ان جي موضوع جي فڪر کي ڄاڻڻ جي ناڪامي ناڪامي ناهي. هر ڪوشش آخر ۾ امداد آهي. اهو انهن شين کي ذهني طور ڏسڻ ۾ اچي ٿو ۽ انهن کي فيصلو ڪرڻ جي قابل بنائي ٿو، ۽ هو انهن جي حل ڪرڻ جو طريقو آهي. انهي کان وڌيڪ، هر ڪوشش ۾ تخيل جي ضرورت جي خواهش کي ڪنٽرول ۾ مدد ملندي آهي. ضابطي ڪيل خواهش تخليق ڪيل روپين جي شڪل کي ڏئي ٿو. انڌا انڌن جي ڪنٽرول جي ذريعي، سوچڻ سان مداخلت ڪندي، ذهن جي روشني واضح ڪئي وئي ۽ قوت کي تخليق ڏنو ويو آهي.

تخليق ڪرڻ لاء ياد رکڻ ضروري ناهي، اهو آهي، معنوي حافظ. حساس جي ذريعي حساس حافظ، مثلا ياد ڪرڻ ۽ ياد ڪرڻ، ٻيهر نظر ثاني ڪرڻ، ٻيهر آواز ڏيڻ، ٻيهر چکڻ، ٻيهر چڻڻ، ٻيهر پهچڻ، ڏسڻ جي آوازن ۽ ذائق ۽ خوشبو ۽ احساسات جو احساسات جي جذبات موجوده جسماني زندگي ۾. ياداشت جي ڪم جي خدمت ۾ ياد ڪرڻ کان پوء، ڪنهن کان اڳ نه، هڪ فڪر جيڪا پيدا ۽ پيداوار ۾ آڻڻ جي تخليقي ڪم آهي.

تخليقي ذهن جو هڪ رياست آهي جنهن ۾ عڪس فيڪٽريشن کي عمل ڪرڻ تي مجبور آهي. تخيل ۾، فيڪٽريشن جي عمل مثبت ۽ منفي آهي. اهو عمل حيوانات جي نظريات جي اعتراضن جو هڪ عڪس آهي، ۽ انهن جي رنگ ۽ فارم جي گمان. تخيل جي منفي فعل "تصوراتياتي" ماڻهن سان نمودار ڪيو ويو آهي، جيڪي ويٺل آهن ۽ تصويري شين جون شيون ضايع ڪن ٿيون جيڪي شايد واقع ٿينديون آهن (جتي يقيني پيادا جانور اڻ وڻندڙ ​​آهي). ڪارڪردگي واري "تخليق" جي طور تي، عڪس فيڪيڪيشن کي شڪل ۽ رنگ پيدا ڪري ٿي ۽ انهن کي ڌيان ڏئي ٿو، ۽ آواز کي بيان ڪري ٿو، سڀني ذهن جي ٻين ڇنڊن جي اثر هيٺ ٺهڪي اچي ٿو.

سڀ اعتراض ۽ آرٽ جي فنڪشن تخليق ٿيڻ کان اڳ ضرور ضروري آهي ته اهي جسماني دنيا ۾ ظاهر ڪري سگهجي. جسماني دنيا ۾ ظاهر ٿيڻ سان تخليق ۾ پيدا ڪيل ۽ تخيلات ۾ رهندڙ تصورات جي نتيجي ۾ موجود تصور، عقل جي ٻاهرين عضون صرف انهن اوزارن کي استعمال ڪن ٿا، جيڪي اندروني حيوان کي رهنمائي ڪن ٿا يعني اندروني جسم کي خارجي صورت ڏي. عقل جي آلات خام معاملن جي جسم کي تعمير ڪن ٿا جيئن تخليق ان جي روپ ۾ رهنما ۽ جسم جي رهنمائي ڪن ٿا.

تخليق کان سواء فن جي اظهار ناممڪن آهي. ان کان پوء هن فڪر کي تصور ڪيو، تخليق ڪرڻ وارو فارم ٺاهيو وڃي. بعد ۾ هن پنهنجي فارم کي فنڪار بنائڻ لازمي طور تي بيان ڪري ۽ دنيا کي ظاهر ڪري ٿو. اهي ڪم جيڪي هن واٽ ۾ دنيا ۾ ايندا آهن تصور ڪندڙن جي ڪم ڪار، آرٽ جي ڪم ۽ تخيل جي ڪم آهن. آرٽسٽس يا تصور ڪندڙ هجڻ گهرجي. جيڪڏهن فنڪار کي سڏيو ويندو آهي ته اها فارم ظاهر نه ٿيڻ کان اڳ، اهي فنڪار نه آهن، پر صرف ڪارڪنن، ميڪسيڪس. انهن جي شڪلن تي انهن جي تخليق تي انحصار نه آهي. اهي انهن جي يادگيري تي منحصر آهن، ٻين جي ذهنن تي، فطرت جو جنهن تي ڪاپي.

عمل جي وضاحت سان، فنڪار سوچڻ وارا دنيا کي آرٽيڪل ڇا ڏين ٿا. ميڪنيڪ آرٽسٽس ان فن جي قسمن مان ڪاپي. اڃا تائين ڪم ۽ عقيدت سان انهن جي موضوع تي پڻ، شايد، تصور ڪندڙ بڻجي سگهجن ٿا.

موسيقار-موسيقار ان جي سوچ ۾ رهندي آهي جڏهن هو هن سوچ کي سمجهي ٿو. ان کان پوء سندس تخيل ان جي ڪم شروع ٿيندي. هر هڪ ڪردار، منظر، اظهار جو احساس ٿيڻ، پنهنجي اندروني ڪن کي آواز جي صورت ۾ ظاهر ٿئي ٿو ۽ زندگي گذاريندو آهي ۽ پنهنجي ٻئي حصي ۾ ڪم ڪن ٿا، جيڪي پنهنجي مرڪزي سوچ جي چوڌاري گروهه آهن. ، هر هڪ ٻئي حصن جي سلسلي ۾ رکي ٿو ۽ انهن کي ڊاڪٽرن کان ٻاهر ڪرڻ جي برابر آهي. آواز کان سواء، موسيقاتي فارم افتتاح آواز. هن جو اهو لکت روپ ۾ لکندو آهي ۽ اهو ٻڌڻ جي صورت ۾ پيش ڪيو ويو آهي، تنهن ڪري ڪن ڪن اهي ڪنن کي ٻڌن ٿا ۽ ان جي پيروي ڪري سگهان ٿي.

هن جي هٿ ۽ برش ۽ پنهنجي چوڪڻ کان اشارو ڪندي، فنڪار جي تصوير پنهنجي تخيل ۾ فارم کي پنهنجي ڪئنوس تي نظر انداز ظاهر ڪري ٿو.

فنڪار جي مجسمي سان ڪوڙي پٿر مان نڪرڻ لاء مجبور آهي ۽ سمجهندو آهي ته ان جي تخليقي شڪل جيڪا هن جي تخليق کي نظر سان ڏسڻ ۾ اچي ٿي.

تخيل جي طاقت جي فلسفي پنهنجي سوچ کي سسٽم ڏئي ٿو ۽ پنهنجي تخيل جي پوشيدگي شڪلن ۾ ٺاهي ٿو.

هڪ غير معمولي مفهوم ۽ قانون ساز جو منصوبو رٿيل آهي ۽ ماضي جي واقعن جي سڌي رستي واري بنياد تي، ماڻهن لاء حڪومتون مهيا ڪري ٿي. تصور ڪندڙ ڪارڪردگي جو خيال آھي جيڪو تبديل ۽ تبديل ٿيڻ واري حالتون ۽ توقع ڪن ٿا ۽ نئين عناصر، جيڪي تمدن ۾ فڪر آھن يا اھي آھن.

ڪجھه ماڻهو آهن يا هڪ ڀيرو تخليق ٿيڻ وارا هوندا آهن، پر گهڻا ئي تخيل هوندا آهن. جيڪي تخليقي طاقت آهن انهن کي وڌيڪ شديد ۽ ممڪن آهي ته زندگي جي متاثرين جي ڀيٽ ۾ ٿورڙي تصوراتي طاقت رکندڙ آهي. تخليق ڪندڙ، دوستن، واقفيت، ماڻهو، جيڪي ڪر اڪثريت ۾ آهن، انهن جي ڪردارن کي جاري رهندا آهن. غير ضروري طور تي، ماڻهن جا نالا آهن جيڪي گهڻو ڪري نمائندگي ڪن ٿا، نتيجو انهن جيڪي ڪيو آهي ۽ انهن مان جيڪي ڏوهه ڪيو وڃي انهن جا اهي نتيجا ڇا آهن. هن جي تخليقي طاقت جي مطابق، هڪ شيء ۽ شيون سان رابطي ۾ رهندو ۽ اهي داخل ٿيندا ۽ ماڻهو پنهنجي ذهن، يا شيون ۽ ماڻهو ٻاهر نڪرندا، صرف موقعي جي ضرورت هوندي هئي. هڪ تخليق ڪندڙ تخليق ذريعي رنگن ۾ رهن ٿا ۽ جائزو وٺن ٿا، جنهن جو مناظر هن جي ياداشت کي ڇپائي ٿي. هو ياداشت تي نئين شڪل ٺاهي سگهي ٿو ۽ نئين مناظري کي رنگ ڪري سگهي ٿو، جيڪي هن جي يادگيري مستقبل جي حالن ۾ ٻيهر ڇپائي سگھي ٿو. تخيل ۾، هو ڌارين زمينن جو دورو ڪري يا نئين دنيا ۾ داخل ڪري ۽ ماڻهن جي وچ ۾ هلن ٿا ۽ انهن جي منظر ۾ حصو وٺن جنهن سان هن کان اڳ ۾ رابطو نه ڪيو ويو. جيڪڏهن غير ضروري شخص هن هنڌ کي ڏسي ٿو ته هو هن کي ياد ڪيو آهي، سندس ياداشت کيس حقيقت جي ياد ڏياري ٿو، پر شايد هن جي مناظري کي ٻيهر رد ڪري نه هجي. يا، جيڪڏهن اهو ڪندو، ته ڪو حرڪت ۽ رنگ موجود نه آهي، پر رڳو اڻ ڄاتل شيون به سرمائي جي ڇانو ۾. هو پنهنجي ياداشت جي تصوير تي ٺاهي نه سگهندو. هن کي ڇو گهرجي تصوير ڪانه هئي؟

غير معمولي انسان، عادت ۽ گوروف ۽ عادت جي مطابق، حڪمراني جي مطابق رهندي، ۽ تجربن جي بنياد تي. هو انهن کي تبديل ڪرڻ چاهيان ٿو، پر انهن جاري رکڻ چاهي ٿو. شايد هو سمجهو ته انهن کي بهتر ٿيڻو پوندو، پر ڪنهن به سڌارڻ جو ڇايو ويو آهي. هن کي نامعلوم ڪري ڊاڻ. ان جي لاء ڪوبه ڪابه تعريف نه آهي. تخليق ڪندڙ تبديلي جي ذريعي زندگي گذاريندي، موڊ ۾، يا، جيڪڏهن هو ڪندو آهي، ان لاء هن لاء ڪشش جي جذبي آهي. غير معمولي ماڻهو عام طور تي قانون رهن ٿا. اهي قانون تبديل ٿي وڃڻ نٿا چاهيون. تصور ماڻهو ماڻهو کي جفا ڏيڻ واري قانون کي جدت ڏيڻ واري آهي. انهن کي نئين قدمن کي اپنائڻ ۽ نئين فارم ٺاهڻ جي ڪوشش ڪندو.

غير معمولي طريقو منجهيل، سست ۽ قيمتي آهي، جيتوڻيڪ وقت، فضيلت ۽ انساني مصيبتن جي فضولت، ۽ ڪنج جي ترقي جو عمل. تخيل جي لحاظ کان گهڻو ڪري سگھي ٿو ۽ گهڻو وقت ۽ مصيبت عام طور تي بچايو وڃي ٿو. تخليقي فيڪٽريشن جي نبوت جي نقطي ڏانهن وڌي ٿو، ڏسي سگھجي ٿو ته ماڻهن جي خيالن جو ڪهڙو ڪارڻ ٿيندو. مثال طور ناجائز قانون ساز پنهنجي نڪ سان زمين جي ڀرسان هلندو آهي ۽ فقط ڏسڻ ۾ اچي ٿو ته سندس نڪ جي سامهون آهي، ڪڏهن ڪڏهن به نه. تخليق سان هڪڙي ويجهڙائي جي وڏي ميدان ۾ وٺي سگھي ٿو، ڪيترن ئي طاقتن جي ڪم کي ڏسي، ۽ ڪجھ جو اڃا تائين غير ضروري طور تي ظاهر نه آهي. غير ضروري ڏسڻ ۾ رڳو ڀريل پيٽ ڏسي ٿو، ۽ انهن جي ساراهه نه ڪندو آهي. هو عادت سان گڏ رهندي آهي. بهرحال تخيل جي ماڻهن سان، جيڪي وقت جا نشان آهن انهن جي ذات کي سمجهي سگهجي ٿو، ۽ تخيل جي لحاظ سان مناسب ۽ بروقت، رجحان جي مقصدن لاء معياري آهي.

قلعي جي اڏاوت، ڏينهن جو خواب ڏسي، راند ۽ راند جو ٺهيل، خواب ۾ ننڊ، حيوانات، فانتاس، تخليق نه آهن، جيتوڻيڪ تخليقي فيڪٽريڪ انهن ذهنن جي مختلف سرگرمين ۽ شين جي پيداوار ۾ سرگرم هوندو آهي. صرف منصوبه بندي، خاص طور تي هڪ استعمال ٿيندڙ طبيعت جو، تخيل نه آهي. ۽ يقينا، کاپي يا تقليد تخليق نه آهي، تنهن ڪري اهي جو صرف جو روپ وري تيار ڪري رهيا آهن، نه ئي تصور ۽ نه ئي تصور ڪندڙ آهن، جيتوڻيڪ پيداوار هڪ فنڪار جو آهي ۽ ڏاتار ڏيکاري ٿو.

جڏهن تخليق هڪ سٺتي فطرت جي روپ جي لاء ڪم ڪري ٿي، زمين جو روح مداخلت نٿو ڪري، پر ان کي پنهنجي عمل کي حوصله افزائي ڪري ٿو، ڇاڪاڻ ته هن زمين کي نئين روح سان حساس تجربه حاصل ڪرڻ لاء وڌيڪ موقع حاصل ڪري ٿي. ذهن جي سوچ وانگر، اهو ڄاڻندو آهي. اهو تدريس سان سکي ٿو، پر اهو سکندو آهي. تصور کي ذهن ذريعي ذهن ذريعي سکيو. ان کي قانون، امان، تناسب جي قدرتي آهي. اعلي شڪلن ذريعي ذهن جي مسلسل ترقي سان، هڪ ڀيري وقت اچي ٿو جڏهن ته حسين کي شڪل ڏيڻ کان سواء تخليق مختلف حد تائين تخليق استعمال ڪندو. پوء ذهن خلاصہ فارم پيدا ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي، جو حساس نه آهن، ۽ زمين جي روح کي هڪ ڀيرو مخالفت ۽ باغين ۾. خواهش ۾ دماغ ۾ مونجهارو پيدا ٿئي ٿي، دماغ کي پيش ڪن ٿا ۽ ذهن کي دٻايو. زمين جي روح، حواس، خواهش ۽ جسماني طاقت کي بيزاري ذهن جي خلاف جنگ ۾ تيار ڪيو وڃي ٿو، جئين ته ابڙا خلاص خيالات ۽ روحاني مخلوقات لاء. مڪمل طور تي هڪ تخليق ڪندڙ پاڻ کي پنهنجي روح جي فوج جي خلاف ڪاميابي سان منهن ڏيڻ جي قابل آهي. جيڪڏهن هو پنهنجي نظريات کي زمين ڇڏائي ٿو ته روح کي روحاني دنيا جي عزت سان گڏ هن جي تخليق دنيا ۾ اچي ٿو. جيڪڏهن تخليق ڪندڙ جنگ کي منهن نٿو ڏئي، هو دنيا کي ناڪام ٿيڻ يا ناڪام ٿيڻ ۾ ناڪام ٿيندو. حقيقت ۾ هو ناڪام نٿو ڪري. هو ٻيهر جنگ سان، ۽ وڌيڪ طاقت ۽ ڪاميابي سان. هو تخليق جي دائري کان ٻاهر آڻيندو جنهن ۾ هن حسيس لاء ڪم ڪري ٿو، اهو حقيقي طور تي جتي روحاني روح جي لاء ڪم ڪندو آهي. هڪ ڄمار ۾ هڪ ئي تخليق هن ۾ ڪاميابي آهي. اهو هڪ ڪاميابي ڪامياب ناهي، عام طور تي واقعي. هن دنيا کي نئون روحاني قانون بيان ڪري ٿو. هن کي تخليق ڪندي ٺاهيندي آهي، جنهن ۾ روحاني دنيا جا مخلوق اچي سگهن ٿا ۽ ٺاهيندا آهن ۽ پاڻ کي ظاهر ڪن ٿا.


¹ انسان، منحصر ذهن، پنهنجي گهر کان جلاوطن ذهني دنيا ۾، فڪر جي دنيا آهي. سندس مثالي خيالات ۽ سٺن ڪمن کي پنهنجي رقم جي بدولت ادا ڪري ٿو ۽ موت اهو ئي آهي ته هو پنهنجي گهر جي موٽ ۾ صرف وقف ڪري ڇڏيندا آهن. هن جي زندگي ۾ نڀاڳيل هن کي پنهنجي رستي ڏانهن موٽائي سگھي ٿو ۽ نه وري هڪ پل لاء هن جي گهر ۾ نظر اچي سگھي ٿو. پر اهو انهي لاء ممڪن آهي ته اڃا تائين هن دنيا ۾ رستو ڳولي. رستو سوچڻ سان آهي. تڪليف ۽ ناراضگي خيالات کيس مداخلت ۽ پريشان ڪري ڇڏي ٿو، جڏهن هن سوچڻ جي ڪوشش ڪئي آهي، جتنا متنوع ۽ خوشحالي ۽ دنيا جي تعظيم کيس ان جي ذميواري ۽ زندگي جي فرائض کان پري ڪري ٿو. هن چيو ته، هن جي سخت ضرورتن مان جيڪي هن ۽ سندس مقصد جي وچ ۾ بيٺو آهي، هن کي پنهنجي طريقي سان ڪم ڪرڻ گهرجي.